Pacific Coast en Sydney

Mijn laatste dag. Zon en 18 graden. Terwijl het hier sinds 1 juni officieel winter is. Ik ben aan het strand in Manly, erg veel geduld voor uitgebreid bloggen heb ik dus niet.

De rit naar Sydney toe was langer dan ik dacht, toch wel drie dagen vooral in de auto. Ik zorgde er wel voor dat ik voor de lunch een mooi strand vond en voor de overnachting ook. Dat is over het algemeen goed gelukt. Ik heb al mijn 10 dagelijkse zonnegroeten (yoga) steeds bij opgaande zon over de oceaan kunnen doen (2e en 3e foto). Een keer zelfs terwijl er dolfijnen langs zwommen. Heel veel beter dan dat wordt het niet.

En nu dan terug in Sydney. De stad is nog even adembenemend mooi en de inwoners nog steeds even onaangenaam. Heel erg op het uiterlijk en op geld. Toen ik zat te ontbijten in Balmoral (prachtig plekje aan de haven doorkijkend naar de oceaan, zie 1e foto) zei een vrouw aan een tafel naast me hoezeer ze me bewonderde dat ik alleen zat te ontbijten. Tot op dat moment had ik me niet alleen gevoeld.

Het voordeel van de stad kennen, is dat ik de plekjes weet om op te zoeken. Ik hoef de toeristenronde niet meer te doen, hoewel ik het nog steeds niet kan laten om het Opera House en de Harbour Bridge te kieken (4e foto). Maar ik heb me vooral vermaakt met het opzoeken van de suburbs waar ik gewoond heb: Italiaans gegeten in "Little Italy", Leichhardt, vanwege het grote aantal lesbische inwoners ook wel (rijmend) Dykeheart genoemd; ontbeten op Balmoral Beach in Mosman en geluncht op het strand van Bronte. Nu ga ik van Manly naar de Spit Bridge lopen, langs de prachtigste haven van de wereld.

Morgen op het vliegtuig. Daar zit ik dan de komende twee dagen daarna, maar daarna ben ik dan weer thuis. Daar ben ik nu wel klaar voor. Tot aan Sydney heb ik geen moeite gehad met het vinden van contact, maar de afgelopen paar dagen waren vooral de avonden wat eenzaam. Het zal fijn zijn iedereen weer te zien!

Een paar foto's

Foto's van boven beginnend (gaan terug in de tijd): de Bungle Bungles, Manning Gorge, Fitzroy River, paardrijden op Birdswood Downs Station, een aboriginal vrouw die een bullshark heeft gevangen op de pier van Derby en tot slot het begin van de Gibb River Road....

Gaia Retreat

Waarschuwing! Dit bericht is niet voor cynici. Ik ben daadwerkelijk geheeld. Ik heb mij overgegeven. Ik heb een spiritueel walhalla meegemaakt. Vanaf nu begin ik elke dag met yoga en ga ik mediterend leven. Ik ben geboren voor spa retreats. Ik heb zelfs een esoterische borstmassage ondergaan, sound healing en naturopaths. En iedereen zorgde even goed voor me. Onderweg naar het leren van het zorgen voor jezelf.

Daarnaast waren de andere gasten (er zijn maar 20 kamers, dus het is een intiem gebeuren) ook een warm bad. Er was een gemeenschappelijke tafel waar ik steeds dezelfde mensen tegenkwam. Met deze mensen heb ik de afgelopen dagen lief en leed gedeeld. Heel veel mooie verhalen gehoord van dappere mensen (ook wel wat van zeurpieten) en een warm gehoor voor je eigen verhalen, die opeens helemaal niet zo zeurderig lijken.

De plek was fabelachtig mooi. Vanuit de yoga room zag je de oceaan (Lennox Head, waar net die twister heeft huisgehouden), vanuit de fitness ruimte keek je uit over groene heuvels waar 's ochtends de mist in hing en 's avonds de zon prachtig onderging. En in alles was veel aandacht gaan zitten, dus elk hoekje was mooi beplant en werd bezocht door veel kleurrijke vogels.

Ik was maar voor 2 nachten ingeboekt, maar kon nog niet weg en heb er dus een nacht aan vastgeplakt. De laatste middag ben ik met een drietal andere gasten even ontsnapt naar Byron Bay (foto rechts). Vooral Mike, een van de weinige mannen, had een zware behoefte even te ontsnappen aan the organic food en de verhalen over de behandelingen die je kunt ondergaan. Daar zijn we naar de vuurtoren gelopen, onderweg onderhouden door allerlei in de oceaan dartelende dolfijnen, en hebben we afgesloten met een bezoek aan de pub. Ik voelde me erg zondig met mijn niet biologische wijntje en de nootjes.

Nu ben ik terug in Byron Bay, blijf hier een nachtje voor de was en het internet. Het Visitor Centre heeft me een heel betaalbaar en charmant guesthouse aanbevolen, waar het nog steeds heerlijk groen en ruimtelijk verblijven is. De fijne yogajuf heeft me een flink aantal suggesties gedaan voor plaatsen aan de kust waar het mooi is en waar ik onderweg naar Sydney een fijn nachtje kan doorbrengen. Morgenochtend uitkijkend over de oceaan ontbijten. Het weer is me de afgelopen tijd goed gezind geweest, dus hopen dat we het even zo houden nog.

Kununarra

Nou, het is volbracht. De Gibb River Road heb ik helemaal gezien. De afslagen, wegen in de nationale parken, die leidden naar diverse bezienswaardigheden en kampeergelegenheden, waren nog niet allemaal begaanbaar. Veel van de dingen die ik wilde zien heb ik wel, maar veel ook niet gezien. En we hebben ook de nodige regen gehad.
Toch kijk ik tevreden terug op de afgelopen 10 dagen, of is het meer? Veel langer en ik was ook nog blase geworden. Weer een indrukwekkende rotspartij, een klauterpartij over losliggende rotsen eindigend in zwemmen onder een waterval. Hoe gek het ook mag klinken, op een gegeven moment heb je er genoeg van gezien. Maar mooi, mooi, mooi. En heerlijke besteding van de dag. Flink hiken, lekker zwemmen en dan op tijd terugkomen om 's middags nog wat lekker te klungelen op kamp. Wat gesprekken met medereizigers te voeren. Heerlijk.

Noel heeft me verlaten. Zijn landcruiser had problemen met de 4WD en hij maakte zich er zorgen over. Hij wilde dus door naar Darwin om een reparatie te regelen. Ik heb 2 maanden Darwin gehad in 1999 en vond dat dus zonde van mijn vakantie. Dus trek ik de afgelopen paar dagen alleen verder. Gelukkig waren we op dat moment al op El Questro, wat nog maar zo'n 50 kilometer van het einde van de Gibb af is en waar alles voor me geregeld kon worden. Wel tegen een prijs, maar dat moest dan maar. Eigenlijk ben ik ook meer iemand voor alleen reizen. Als er iemand anders is, probeer ik vooral het die ander naar de zin te maken vaak zonder succes. Mezelf kan ik het prima naar de zin maken.

Straks vlieg ik door naar Darwin. Van daaruit vlieg ik morgen naar Brisbane. De dag daar weer na heb ik een reservering in het Gaia Retreat, een prachtige plek in het achterland van Byron Bay. Daar ga ik de dagen beginnen met yoga op de hoogste plek uitkijkend over natuur en oceaan. Gezond eten en "healing". Ja ja, Olivia Newton-John is niet voor niets mede-eigenaar. Waar ik van moet healen, weet ik niet, maar het klinkt goed.
Hopelijk verloopt dit wat meer volgens plan dan de Gibb tot nu toe. Het is misschien wel leuk dat de natuur de baas is, maar liever had ik toch alles wel kunnen zien. En toen ik dus vanochtend hoorde, dat de regio Byron Bay getroffen is door een tornado, had ik wel even zorgen. Maar goed, ik heb nog twee dagen...

Tot slot verdient nog vermelding dat ik nu net terug kom van wel een geslaagd bezoek aan een courthouse. Het was een magistrate's court. Een soort politierechter. Allemaal relatief kleine vergrijpen. Allemaal aboriginal verdachten, met een hele dikke jurist van aboriginal legal services om ze te verdedigen. Een politieman verzorgde de "prosecution". En veel ging via telehoren met afgelegen oorden. Interessant, maar nu ga ik het zonnetje weer in. Nog even lunchen en dan richting vliegveld.

Kayakken in Turtle Bay (en andere avonturen)

Maar even nieuw berichtje, met nieuwe foto's.

Vanochtend heb ik gezeekayakt. Tussen de zeeschildpadden en de dolfijnen. Het was geweldig. Onderweg zijn we gestopt op een geheel leeg strand. Nou ja leeg, we deelden het met vele hermit crabs. We moesten er allemaal een pakken om een race te houden. De gids tekende Australie in het zand en we zetten al onze krabben in het centrum en degene die er het eerst uit was won. Mijn krab viel bij de Fitzroy River in slaap.

Verder heb ik gisteren de courthouse markets bezocht. Die court heb ik nog steeds niet van binnen gezien, maar het terrein ken ik nu op mijn duimpje. Het marktje was een mix van een arts & crafts marktje met een tourist trap met goedkope souvenirs en veel eten en drinken. Wel heel gezellig. Je kijkt je ogen uit met al die mensen, veel hippie-achtig, die elkaar daar treffen of hun waren hoopvol te koop aanbieden. Ik werd zonder er veel erg in te hebben toe bewogen om van een animal rescue woman een hele grote, enge slang over te nemen. Zie ook foto.

Dan was er nog de polo match vandaag op cable beach. Heel veel mensen, heel veel paarden en vooral veel enthousiasme. Ik had nog nooit polo gezien. Is het altijd maar 4x 5 minuten. En zijn die teams altijd maar drie man groot? Ik had wel wat zorgen over die arme paardenbenen die af en toe een behoorlijke klap opliepen, maar vond de paarden er vrolijk bijlopen. En ze werden elke vijf minuten gewisseld. Tot slot vond ik de spelers erg goed voor hun paarden; heel attent en meteen zadelriem los zodra ze eraf sprongen.

Nou en dan wacht nu het volgende avontuur. Morgen rijden we naar Birdswood Downs, zo'n 13 km de Gibb op vanaf de afslag bij Derby. Het stuk naar Derby zien we dan voor de derde keer, maar de laatste 13 km zijn nieuw. En dan maar kijken hoe ver we komen. Alles wordt morgen opnieuw bekeken en dan gaat er mogelijk weer wat open. Als ik de komende 10 dagen niet terug ben, is dat goed nieuws!

Broome (nog altijd)

Waar anders dan in Australie kun je zo gelukkig zijn terwijl je vakantie letterlijk in het water valt?

In Derby bleek ons niks meer dan dat de Gibb nog steeds dicht was en dat Derby niet een plek is waar je het lang volhoudt, zeker niet met regen. Het was een leuk genoeg, typisch outback plaatsje, maar er was gewoon niet veel te doen. Dus zijn we de volgende dag teruggereden naar Broome. Noel weer naar zijn caravan park en ik weer naar een fijn resort bij Cable Beach. Daar ben ik de afgelopen dagen enorm thuis geraakt. Een beetje rondcrossen op de scooter, een beetje naar het strand of bij het zwembad met een boekje, op mijn eigen patiootje eten, 's avonds met een wijntje. Elke avond de prachtige zonsondergang boven het strand, als ik het geld ervoor over heb bij de Sunset Bar & Grill (zie foto). Genoeg vriendelijke mensen voor wat aanspraak. Het is hier goed toeven.

Broome (nog steeds)

Het regent nog steeds. De Gibb River Road belooft nog steeds niet veel goeds.

De bedoeling was om vandaag boodschappen in te slaan en naar Derby te rijden, waar de GRR begint. Na het laatste boodschapje startte echter onze 4WD, Digger, vervoer en tevens huis, op geen enkele manier meer. Noel riep meteen dat hij daar al die tijd bang voor was geweest. De wet schrijft hier een immobilizer voor. Een veiligheidssysteem waardoor de auto niet start in de handen van een onbevoegde. Helaas is dit dan een stukje goedkope electronica in een anderszins volledig gaaf systeem, aldus Noel. Dus die immobilizer zorgt er nu voor dat we Broome niet uit kunnen. Nog niet, in ieder geval. Noel had al contact opgebouwd met monteur, Bob, die op dit moment die immobilizer er aan het uitmonteren is. Dan maar illegaal, maar dit soort gedoe kun je in de outback niet hebben. Hopelijk kunnen we alsnog dan vandaag naar Derby. Daar hopen we meer te horen over welke mooie plekjes eventueel wel bereikbaar zijn. Het alternatief is via de geasfalteerde weg naar Kununarra te rijden, het einde van de GRR van deze kant uit gezien, en dan daar naar El Questro, wat nog wel open schijnt te zijn en waar op zich wel een paar dagen te vullen zouden moeten zijn met bush trails, paardrijden en mooie plekjes.

Gisteren hebben we 's ochtends volgens plan de Willie Creek Pearl Farm bezocht. Een fascinerend bedrijf dat pearling. En een hoop werk. Zeebiologen die daarna nog een eigen opleiding van drie of vier jaar krijgen, zijn er verantwoordelijk voor om met een minitieuze operatie de juiste schelpdeeltjes op die manier in de oesterschelp in te wurmen dat de parel zo mooi en groot mogelijk zich ontwikkelt. Ze hebben in een maar een paar millimeter geopende schelp een paar seconden de tijd voor zo'n operatie. Ze krijgen al leuk betaald, zo'n 80.000 dollar voor drie maanden werk, maar bij genoeg perfecte parels krijgen ze dan ook nog een bonus oplopend tot 25.000 dollar. De oesters worden vervolgens in panelen in het water teruggeplaatst en door duikers vaak omgedraaid om de vorm mooi rond te laten worden. Backpackers maken voor 400 dollar per week de schelpen schoon, want een ongelukkige oester maakt ook geen mooie parels.
Of het een mooie parel is, hangt overigens af van de vijf factoren: Size, colour, shape, surface and lustre. Lustre is het best als je vinger nog in de parel gereflecteerd wordt als je er verder af staat.

's Middags heb ik lekker op het strand gelegen. Zonnig, waardoor de hoop ontstond dat de wegen snel zouden opdrogen. Maar vannacht weer met bakken uit de lucht gekomen. De zonsondergang was echter prachtig.

Noel nu hier. Bob was al klaar met het eruit slopen van die immobilizer. 50 dollar en hij is er voor voorgereden ook. Kom er maar eens om!

Nu op pad naar Derby. Zoals het er nu naar uit ziet, zal ik daar ook lang genoeg zijn om eens een internetcafeetje mee te pikken. Tot dan! Wou fotootje toevoegen, maar usb kabel zit in bagage. Helaas dus maar zonder.

Broome

Nou, maar beginnen met het slechte nieuws. De Gibb River Road is grotendeels gesloten ivm aanhoudende regen. Dat kan nog wel even duren ook. Het ziet er dus naar uit dat we naar alternatieven zullen moeten zoeken. Parken die wel via verharde wegen bereikbaar zijn. Ik mag niet mopperen, want dit is nou juist waarom ik van Australie houd. De natuur is hier nog de baas. Maar even slikken is het wel, want dit was de droom van 20 jaar die uit zou komen.

Maar ik houd de moed erin, wie weet wat er nog gebeurt. En wie weet wat voor moois er verder te beleven is.

Ik ben dan eindelijk toch in Broome aangekomen. Tropisch vochtig warm, bewolkt en dus ook de nodige regen. Hier hadden ze het over een "pleasant change". Met de zon is het nog heter en kennelijk was het ook nog vochtiger. Maar veel regen was er nog niet gevallen. Tot nu toe dan. In Broome was vroeger een grote parelindustrie. Nu is daarvan eigenlijk nog alleen terug te zien dat het hart van die vroegere industrie, Chinatown, een straatje is met veel toeristische winkeltjes waar parels worden verkocht.

Een andere attractie hier is Cable Beach. Een prachtig mijlenlang zandstrand met geen enkele strandtent erop maar rode rotspartijen in de duinen.

Noel is nog veel op pad om zijn landcruiser, Digger, te vervolmaken en staat nog op de camping. Ik verblijf vlakbij Cable Beach in een prachtig "resort" zoals ze hier eigenlijk veelal zijn: een ruim opgezet park met allemaal bungalows rondom een centraal gelegen zwembad in diverse graden van luxe. De meest luxueuze zijn hacienda style villa's met tuin en ligstoelen rond tropische begroeiing. De minst luxueuze zijn prima hotelkamers met porch aan de rondweg door het park. Met toch nog een stukje tropische plant ertussen. Voor vervoer cross ik rond op een rode scooter. Geweldig. Voel ik me heel hip op.

We treffen elkaar nu nog vooral voor de maaltijden. Gisteravond een "welcome dinner" genoten in een restaurant op patio aan Cable Beach. Zojuist heeft Noel me meegenomen voor een picknicklunch op Cable Beach. Zowaar kwam de zon voor een half uurtje tevoorschijn! (Ik heb net een hele blog verloren toen ik vergeefs probeerde de foto op de juiste plaats in de tekst te krijgen, nu verwijs ik hier dus maar naar de eerste foto bovenaan dit bericht).

Agnes had mij aangeraden the court house in Broome niet te missen. Dus daarnaar op pad. Een aardige man in een parelwinkeltje had me uitgelegd hoe ik er moest komen. Het was precies het gebouw waarop ik gehoopt had (zo uit Pearl Bay, voor eventuele andere SeaChange fans on de lezers): een aluminium gebouwtje gelegen op een groot terrein met stoffige ondergrond en veel palmen en eucalyptussen. En natuurlijk een parkeerplaats met veel rondhangende aborigines (of moet ik nu indiginous Australians zeggen?). Ik kwam keurig tijdens " court hours" ('s ochtends van 10-11.30u en 's middags van 12-13u en 14-16u) en was verheugd om te zien dat er voor de dinsdag een civil trial gepland stond met een grote verzekeraar (Sun Alliance). Ik maakte me op voor het hier vereiste buiginkje naar de rechter bij binnenkomen en vertrekken en draaide aan de deurknop. Helaas. Dicht. Om de hoek zag ik dat er nog een tweede rechtszaal was aan de achterkant en een court registry. Daar heb ik me toen maar eerst gemeld. Met de nodige schroom heb ik daar mijzelf bekend gemaakt als een Nederlandse rechter die graag een rechtzaak hier zou zien. Nou misschien volgende week vrijdag. Tenzij er nog iemand eerder gearresteerd wordt, dan is er nog een voorgeleiding te beleven. En eventuele hoop die ik koesterde dat voor een buitenlandse rechter misschien de deur even opengemaakt kon worden, was ook vergeefs. Er werd slechts minnelijk geglimlacht bij de mededeling. Deed me denken aan de algemene reactie die ik altijd kreeg als ik in Sydney advocaten vertelde dat ik in opleiding was tot rechter in Nederland: "oh, they're just lowly public officials, aren't they?".

(foto van gerechtsgebouw hopelijk bovenaan).

Vanavond ga ik bij Noel op de camping eten. Kijken of er nog een beetje een avontuurlijke geest in mij huist. En morgen op pad naar Willie Creek Pearling Farm. Daar schijnen nog echt parels gemaakt te worden (geteeld, gegroeid, gefokt?).

Buiten de plaatsen schijnt geen enkel mobiel bereik te zijn, dus een volgende update kan lang op zich laten wachten.

Hong Kong

De eerste vlucht zit erop.
Ik dacht slim te zijn door niet door de douane te gaan naar het airport hotel. In transit zou ook een kamer te vinden zijn, zo werd mij door alle Cathay Pacific staff verzekerd.
Was ook zo. Een bed in een bezemkast achter een gordijn naast diverse massageruimtes, naast andere snurkers en zonder wc.

Maar goed, even languit was lekker en na douche en maissoep (hot meal included) voel ik me een nieuw mens. De extra beenruimte is de extra 100 dollar waard en een eigen entertainment systeem waardoor ik nu toch alle films kan zien die ik het afgelopen jaar gemist heb, maakt vliegen ook een stuk draaglijker.

Maar het is wel lang. En er zitten ook altijd kinderen bij die nooduitgang. En die kinderen huilen per definitie non stop. Goed, ik ga nog even een koekje scoren met hopelijk een kopje thee en dan vlieg ik nog eens 9 uur naar Perth. Daar maar wel door de douane naar een echt hotel voor ik weer 9 uur later doorvlieg naar mijn definitieve bestemming Broome.

Klaar voor vertrek

Ben er helemaal klaar voor. Behalve dat ik steeds probeer even met de poesjes te knuffelen waar ik eigenlijk te zenuwachtig voor ben. Zat net met DiDi op schoot, toen Smilla er met een plastic zakje vandoor ging dat klaar lag voor de handbagage. Daar schrokken DiDi en ik toen zo van dat ik schreeuwde en zij haar nagels zodanig in mij stak dat mijn benen waarschijnlijk pas genezen zullen zijn tegen de tijd dat ik weer terug kom.

Tas is gepakt. Handbage staat klaar. Nu kan ik me nog twee uur gewoon lekker zenuwachtig gaan zitten maken.

Oh yeah - my travel companion

I'll be travelling the Gibb River Road with experienced 4WD adventurer Noel.

He's done this kind of thing before, just have a look:

http://www.exploreafrica.web-log.nl/

Planning Stages

Okay, so I'm going back to Australia. Mostly to travel the Gibb River Road, like I've always wanted to. This will give you an idea of the layout:

What are the things to think of when preparing for this trip?

Surprising things come to mind. The last time I went to Australia, I read the Lonely Planet and bought books with pictures. This time I surf the internet and start a blog. I'm worried about putting enough music and books on my iPhone.

Seeing as this entry is basically just a test, I'll leave it at this and see if I can add a picture easily (I did, it wasn't too difficult).

Check back soon. Or not. It's not going to be very interesting until May 17.