Kayakken in Turtle Bay (en andere avonturen)

Maar even nieuw berichtje, met nieuwe foto's.

Vanochtend heb ik gezeekayakt. Tussen de zeeschildpadden en de dolfijnen. Het was geweldig. Onderweg zijn we gestopt op een geheel leeg strand. Nou ja leeg, we deelden het met vele hermit crabs. We moesten er allemaal een pakken om een race te houden. De gids tekende Australie in het zand en we zetten al onze krabben in het centrum en degene die er het eerst uit was won. Mijn krab viel bij de Fitzroy River in slaap.

Verder heb ik gisteren de courthouse markets bezocht. Die court heb ik nog steeds niet van binnen gezien, maar het terrein ken ik nu op mijn duimpje. Het marktje was een mix van een arts & crafts marktje met een tourist trap met goedkope souvenirs en veel eten en drinken. Wel heel gezellig. Je kijkt je ogen uit met al die mensen, veel hippie-achtig, die elkaar daar treffen of hun waren hoopvol te koop aanbieden. Ik werd zonder er veel erg in te hebben toe bewogen om van een animal rescue woman een hele grote, enge slang over te nemen. Zie ook foto.

Dan was er nog de polo match vandaag op cable beach. Heel veel mensen, heel veel paarden en vooral veel enthousiasme. Ik had nog nooit polo gezien. Is het altijd maar 4x 5 minuten. En zijn die teams altijd maar drie man groot? Ik had wel wat zorgen over die arme paardenbenen die af en toe een behoorlijke klap opliepen, maar vond de paarden er vrolijk bijlopen. En ze werden elke vijf minuten gewisseld. Tot slot vond ik de spelers erg goed voor hun paarden; heel attent en meteen zadelriem los zodra ze eraf sprongen.

Nou en dan wacht nu het volgende avontuur. Morgen rijden we naar Birdswood Downs, zo'n 13 km de Gibb op vanaf de afslag bij Derby. Het stuk naar Derby zien we dan voor de derde keer, maar de laatste 13 km zijn nieuw. En dan maar kijken hoe ver we komen. Alles wordt morgen opnieuw bekeken en dan gaat er mogelijk weer wat open. Als ik de komende 10 dagen niet terug ben, is dat goed nieuws!

Broome (nog altijd)

Waar anders dan in Australie kun je zo gelukkig zijn terwijl je vakantie letterlijk in het water valt?

In Derby bleek ons niks meer dan dat de Gibb nog steeds dicht was en dat Derby niet een plek is waar je het lang volhoudt, zeker niet met regen. Het was een leuk genoeg, typisch outback plaatsje, maar er was gewoon niet veel te doen. Dus zijn we de volgende dag teruggereden naar Broome. Noel weer naar zijn caravan park en ik weer naar een fijn resort bij Cable Beach. Daar ben ik de afgelopen dagen enorm thuis geraakt. Een beetje rondcrossen op de scooter, een beetje naar het strand of bij het zwembad met een boekje, op mijn eigen patiootje eten, 's avonds met een wijntje. Elke avond de prachtige zonsondergang boven het strand, als ik het geld ervoor over heb bij de Sunset Bar & Grill (zie foto). Genoeg vriendelijke mensen voor wat aanspraak. Het is hier goed toeven.

Broome (nog steeds)

Het regent nog steeds. De Gibb River Road belooft nog steeds niet veel goeds.

De bedoeling was om vandaag boodschappen in te slaan en naar Derby te rijden, waar de GRR begint. Na het laatste boodschapje startte echter onze 4WD, Digger, vervoer en tevens huis, op geen enkele manier meer. Noel riep meteen dat hij daar al die tijd bang voor was geweest. De wet schrijft hier een immobilizer voor. Een veiligheidssysteem waardoor de auto niet start in de handen van een onbevoegde. Helaas is dit dan een stukje goedkope electronica in een anderszins volledig gaaf systeem, aldus Noel. Dus die immobilizer zorgt er nu voor dat we Broome niet uit kunnen. Nog niet, in ieder geval. Noel had al contact opgebouwd met monteur, Bob, die op dit moment die immobilizer er aan het uitmonteren is. Dan maar illegaal, maar dit soort gedoe kun je in de outback niet hebben. Hopelijk kunnen we alsnog dan vandaag naar Derby. Daar hopen we meer te horen over welke mooie plekjes eventueel wel bereikbaar zijn. Het alternatief is via de geasfalteerde weg naar Kununarra te rijden, het einde van de GRR van deze kant uit gezien, en dan daar naar El Questro, wat nog wel open schijnt te zijn en waar op zich wel een paar dagen te vullen zouden moeten zijn met bush trails, paardrijden en mooie plekjes.

Gisteren hebben we 's ochtends volgens plan de Willie Creek Pearl Farm bezocht. Een fascinerend bedrijf dat pearling. En een hoop werk. Zeebiologen die daarna nog een eigen opleiding van drie of vier jaar krijgen, zijn er verantwoordelijk voor om met een minitieuze operatie de juiste schelpdeeltjes op die manier in de oesterschelp in te wurmen dat de parel zo mooi en groot mogelijk zich ontwikkelt. Ze hebben in een maar een paar millimeter geopende schelp een paar seconden de tijd voor zo'n operatie. Ze krijgen al leuk betaald, zo'n 80.000 dollar voor drie maanden werk, maar bij genoeg perfecte parels krijgen ze dan ook nog een bonus oplopend tot 25.000 dollar. De oesters worden vervolgens in panelen in het water teruggeplaatst en door duikers vaak omgedraaid om de vorm mooi rond te laten worden. Backpackers maken voor 400 dollar per week de schelpen schoon, want een ongelukkige oester maakt ook geen mooie parels.
Of het een mooie parel is, hangt overigens af van de vijf factoren: Size, colour, shape, surface and lustre. Lustre is het best als je vinger nog in de parel gereflecteerd wordt als je er verder af staat.

's Middags heb ik lekker op het strand gelegen. Zonnig, waardoor de hoop ontstond dat de wegen snel zouden opdrogen. Maar vannacht weer met bakken uit de lucht gekomen. De zonsondergang was echter prachtig.

Noel nu hier. Bob was al klaar met het eruit slopen van die immobilizer. 50 dollar en hij is er voor voorgereden ook. Kom er maar eens om!

Nu op pad naar Derby. Zoals het er nu naar uit ziet, zal ik daar ook lang genoeg zijn om eens een internetcafeetje mee te pikken. Tot dan! Wou fotootje toevoegen, maar usb kabel zit in bagage. Helaas dus maar zonder.

Broome

Nou, maar beginnen met het slechte nieuws. De Gibb River Road is grotendeels gesloten ivm aanhoudende regen. Dat kan nog wel even duren ook. Het ziet er dus naar uit dat we naar alternatieven zullen moeten zoeken. Parken die wel via verharde wegen bereikbaar zijn. Ik mag niet mopperen, want dit is nou juist waarom ik van Australie houd. De natuur is hier nog de baas. Maar even slikken is het wel, want dit was de droom van 20 jaar die uit zou komen.

Maar ik houd de moed erin, wie weet wat er nog gebeurt. En wie weet wat voor moois er verder te beleven is.

Ik ben dan eindelijk toch in Broome aangekomen. Tropisch vochtig warm, bewolkt en dus ook de nodige regen. Hier hadden ze het over een "pleasant change". Met de zon is het nog heter en kennelijk was het ook nog vochtiger. Maar veel regen was er nog niet gevallen. Tot nu toe dan. In Broome was vroeger een grote parelindustrie. Nu is daarvan eigenlijk nog alleen terug te zien dat het hart van die vroegere industrie, Chinatown, een straatje is met veel toeristische winkeltjes waar parels worden verkocht.

Een andere attractie hier is Cable Beach. Een prachtig mijlenlang zandstrand met geen enkele strandtent erop maar rode rotspartijen in de duinen.

Noel is nog veel op pad om zijn landcruiser, Digger, te vervolmaken en staat nog op de camping. Ik verblijf vlakbij Cable Beach in een prachtig "resort" zoals ze hier eigenlijk veelal zijn: een ruim opgezet park met allemaal bungalows rondom een centraal gelegen zwembad in diverse graden van luxe. De meest luxueuze zijn hacienda style villa's met tuin en ligstoelen rond tropische begroeiing. De minst luxueuze zijn prima hotelkamers met porch aan de rondweg door het park. Met toch nog een stukje tropische plant ertussen. Voor vervoer cross ik rond op een rode scooter. Geweldig. Voel ik me heel hip op.

We treffen elkaar nu nog vooral voor de maaltijden. Gisteravond een "welcome dinner" genoten in een restaurant op patio aan Cable Beach. Zojuist heeft Noel me meegenomen voor een picknicklunch op Cable Beach. Zowaar kwam de zon voor een half uurtje tevoorschijn! (Ik heb net een hele blog verloren toen ik vergeefs probeerde de foto op de juiste plaats in de tekst te krijgen, nu verwijs ik hier dus maar naar de eerste foto bovenaan dit bericht).

Agnes had mij aangeraden the court house in Broome niet te missen. Dus daarnaar op pad. Een aardige man in een parelwinkeltje had me uitgelegd hoe ik er moest komen. Het was precies het gebouw waarop ik gehoopt had (zo uit Pearl Bay, voor eventuele andere SeaChange fans on de lezers): een aluminium gebouwtje gelegen op een groot terrein met stoffige ondergrond en veel palmen en eucalyptussen. En natuurlijk een parkeerplaats met veel rondhangende aborigines (of moet ik nu indiginous Australians zeggen?). Ik kwam keurig tijdens " court hours" ('s ochtends van 10-11.30u en 's middags van 12-13u en 14-16u) en was verheugd om te zien dat er voor de dinsdag een civil trial gepland stond met een grote verzekeraar (Sun Alliance). Ik maakte me op voor het hier vereiste buiginkje naar de rechter bij binnenkomen en vertrekken en draaide aan de deurknop. Helaas. Dicht. Om de hoek zag ik dat er nog een tweede rechtszaal was aan de achterkant en een court registry. Daar heb ik me toen maar eerst gemeld. Met de nodige schroom heb ik daar mijzelf bekend gemaakt als een Nederlandse rechter die graag een rechtzaak hier zou zien. Nou misschien volgende week vrijdag. Tenzij er nog iemand eerder gearresteerd wordt, dan is er nog een voorgeleiding te beleven. En eventuele hoop die ik koesterde dat voor een buitenlandse rechter misschien de deur even opengemaakt kon worden, was ook vergeefs. Er werd slechts minnelijk geglimlacht bij de mededeling. Deed me denken aan de algemene reactie die ik altijd kreeg als ik in Sydney advocaten vertelde dat ik in opleiding was tot rechter in Nederland: "oh, they're just lowly public officials, aren't they?".

(foto van gerechtsgebouw hopelijk bovenaan).

Vanavond ga ik bij Noel op de camping eten. Kijken of er nog een beetje een avontuurlijke geest in mij huist. En morgen op pad naar Willie Creek Pearling Farm. Daar schijnen nog echt parels gemaakt te worden (geteeld, gegroeid, gefokt?).

Buiten de plaatsen schijnt geen enkel mobiel bereik te zijn, dus een volgende update kan lang op zich laten wachten.

Hong Kong

De eerste vlucht zit erop.
Ik dacht slim te zijn door niet door de douane te gaan naar het airport hotel. In transit zou ook een kamer te vinden zijn, zo werd mij door alle Cathay Pacific staff verzekerd.
Was ook zo. Een bed in een bezemkast achter een gordijn naast diverse massageruimtes, naast andere snurkers en zonder wc.

Maar goed, even languit was lekker en na douche en maissoep (hot meal included) voel ik me een nieuw mens. De extra beenruimte is de extra 100 dollar waard en een eigen entertainment systeem waardoor ik nu toch alle films kan zien die ik het afgelopen jaar gemist heb, maakt vliegen ook een stuk draaglijker.

Maar het is wel lang. En er zitten ook altijd kinderen bij die nooduitgang. En die kinderen huilen per definitie non stop. Goed, ik ga nog even een koekje scoren met hopelijk een kopje thee en dan vlieg ik nog eens 9 uur naar Perth. Daar maar wel door de douane naar een echt hotel voor ik weer 9 uur later doorvlieg naar mijn definitieve bestemming Broome.

Klaar voor vertrek

Ben er helemaal klaar voor. Behalve dat ik steeds probeer even met de poesjes te knuffelen waar ik eigenlijk te zenuwachtig voor ben. Zat net met DiDi op schoot, toen Smilla er met een plastic zakje vandoor ging dat klaar lag voor de handbagage. Daar schrokken DiDi en ik toen zo van dat ik schreeuwde en zij haar nagels zodanig in mij stak dat mijn benen waarschijnlijk pas genezen zullen zijn tegen de tijd dat ik weer terug kom.

Tas is gepakt. Handbage staat klaar. Nu kan ik me nog twee uur gewoon lekker zenuwachtig gaan zitten maken.